Lilian Ferru: Voorbij de schimmenwereld

kleuren roosNieuwsbrief en filmpje: Lilian Ferru, 'Voorbij de schimmenwereld'

 

 

 

Lieve Jij,

Mijn vorige nieuwsbrief heeft het nodige losgemaakt. Veel lovende woorden, maar ook een aantal vragen. Hoe kun je vergeven, nu er zoveel bedrog aan het licht komt? Moet je dan maar alles goed vinden? Nee beslist niet! ‘En wat als iemand jouw kind in een bunker verkracht? Zeg je dan ook: ik hou van jou?’, wordt me per mail gevraagd. Ik heb geen kinderen, maar wel kittens, en geloof me als iemand iets gemeens wil doen, dat ik in actie kom. Ik heb steeds gezegd: liefde is niet lief.

Liefde is in eerste plaats zelfliefde. Liefde is kracht, dat is ook gewoon grenzen stellen. Als iemand zijn ego op jou wil uitleven, dan hoef je dat niet te accepteren. Als wie dan ook jou soevereiniteit wil aantasten, dan ga je voor jezelf staan. Als iemand jouw lichamelijke integriteit wil schaden, dan kom je in opstand. We zijn wezens van goddelijke oorsprong, er is ons een enorme macht gegeven. We hoeven ons niet alles te laten welgevallen, of op de mouw te laten spelden.

De grote vraag is echter vanuit welk bewustzijn je kijkt. Vaak is er verwarring over de niveaus. In het wereldse lijkt het alsof je overal in gevaar bent. Dat is tenminste wat je wijs wordt gemaakt. De angst reageert en als je het allemaal gelooft voelt het heel onveilig. Dat onveilige gevoel komt doordat we oordelen. Er is zoveel wantrouwen naar alles en iedereen. Waar je ook kijkt, er is altijd wel een vijand of een slechterik die ontmaskerd moet worden. Natuurlijk is het goed als wantoestanden aan de kaak worden gesteld. Natuurlijk is het prima als we inzien hoe enorm we voor de gek gehouden zijn. Natuurlijk is het fantastisch dat we wakker worden.

Maar waaruit moeten we ontwaken? Juist ja, uit een droom. Voor wie wel eens droomt weet dat er geen touw aan vast te knopen is, en zo is het ook met de wereld waar we ons in wanen. We denken dat we een lichaam zijn, dat we kwetsbaar en zwak zijn. De blik is steeds hypnotisch naar buiten gericht, waarbij we ons blind staren op de uiterlijke schijn. We menen dat we speciaal zijn, waardoor we ons afgescheiden voelen. We nemen verschillen waar en ondertussen zijn we compleet vergeten wie we werkelijk zijn. 

De laatste tijd realiseer ik me steeds sterker dat ik niet speciaal ben, om het simpele feit dat iedereen uit dezelfde liefde voortkomt als ik. De Bron kent geen tegendeel, er is geen alternatief. Als wij iets anders dan liefde waarnemen, komt dat omdat we nog in een nachtmerrie ronddolen. In dromen gelden de wetten van de chaos. En ja, wat we nu collectief meemaken is niet bepaald het paradijs.

Laatst stelde ik mezelf de vraag: ben ik bereid om in alles onschuld te zien? Ben ik bereid om iedereen te vergeven? Ben ik bereid om in elk medemens heiligheid te erkennen? Wat kan ik doen om de duisternis te doen verdwijnen? Dat kan maar door één ding, en dat is me richten op het licht. Als ik ten volle inzie, dat schuld geen betekenis heeft, dan zal het verdwijnen omdat het niet in mij leeft. We zien wat we willen zien, dat is de grondwet van alle waarneming. We hebben een keuze. Als ik mijzelf verhef in het besef dat ik ben en blijf zoals de Bron mij heeft geschapen, en dat dit voor iedereen zo is, dat weet ik dat er net zoveel van mij wordt gehouden als van ieder ander.

We zoeken het stralende in onszelf en als we dat gevonden hebben, zien we het overal. Het is ieders persoonlijke verantwoordelijkheid om binnen het grote geheel een keuze te maken. Durf te geloven dat jij liefde bent? Je bent het. Voor eeuwig! En die ander is dat ook. Wat als jouw liefde de hele wereld omvat? Wat als je voorbij de schimmenwereld van het verleden gaat? Hoe zou het leven dan zijn? Hoe zou het zijn als je volkomen in het licht staat?

Wil je meer weten? Bekijk dan het filmpje dat zondag, tijdens de healing van Paul, is opgenomen.

Liefs Lilian 

 





Top